Około 10 września przeniosła się wraz z niemieckim punktem sanitarnym do Szpitala PCK przy ul. Smolnej na Powiślu. 13 września została zwolniona przez Niemców z obowiązku pracy i powróciła na stałe do Szpitala Wolskiego.

Po powrocie na ul. Płocką zajmowała się przede wszystkim sprawami związanymi z aprowizacją szpitala oraz ewakuacją pacjentów, między innymi wyjeżdżając wozem konnym do Pruszkowa po dostawy chleba. Zajmowała się także przenoszeniem rannych i chorych z zamienionego w obóz przejściowy kościoła św. Wojciecha do Szpitala Wolskiego. 23 września wbrew zakazom gestapowców z tzw. Sonderkommando „Spilker” wydostała stamtąd 13 jeńców – żołnierzy AK. Zostali oni następnie upozorowani na cywilnych pacjentów, po czym jeszcze tego samego dnia niemal wszystkich, poza dwoma w najcięższym stanie, ewakuowano z miasta.

Pod koniec października 1944 roku Szpital Wolski został ewakuowany z Warszawy. Przez następnych kilka miesięcy pracowała w jednej z jego filii, którą zorganizowano w podwarszawskim Pszczelinie (okolice Brwinowa).

Losy powojenne 18 stycznia 1945 roku, na wieść o rozpoczęciu sowieckiej ofensywy i ucieczce Niemców z Warszawy, wraz z grupą pracowników Szpitala Wolskiego udała się pieszo do zrujnowanej stolicy. Dotarli tam następnego dnia.