Początkowo kształcił się w domu, a następnie wraz z bratem Franciszkiem Ludwikiem w kolegium jezuitów na Starych Szkotach pod Gdańskiem (do 1714 r.). Pod wpływem swoich nauczycieli dokonał w 1713 r. w Malborku (podczas sejmiku generalnego) uroczystej konwersji na katolicyzm. Po zakończeniu nauki przez 12 lat służył w wojsku pruskim. Prawdopodobnie już przed 1730 r. przeniósł się do Rzeczypospolitej, gdzie został kapitanem wojsk koronnych. W okresie bezkrólewia po śmierci króla Augusta II był jednym z najaktywniejszych stronników saskich w Prusach Królewskich. W lipcu 1733 r. został marszałkiem sejmiku przedelekcyjnego powiatu puckiego, na którym szlachta opowiedziała się za wolną elekcją, tj. przeciw kandydaturze Stanisława Leszczyńskiego. Przez swoich ludzi zerwał sejmik powiatu mirachowskiego, żeby nie dopuścić tam do zwycięstwa stronników Leszczyńskiego. 14 września 1733 r. podpisał na Pradze manifest przeciwko elekcji Stanisława Leszczyńskiego, a 5 października tego roku podczas drugiej elekcji głosował na elektora i księcia saskiego Fryderyka Augusta II. 1 listopada 1733 podpisał jego pacta conventa, następnie był członkiem delegacji, która przyjęła od niego przysięgę i towarzyszył elektowi w drodze na koronację do Krakowa. Za swoje zaangażowanie po stronie Augusta III już 19 stycznia 1734 r.