został przez niego mianowany podpułkownikiem i objął komendę nad gwardią królewską. 9 grudnia 1734 r. został przez króla awansowany na pułkownika i objął dowództwo pierwszego batalionu regimentu pieszego gwardii królewskiej.
26 marca 1736 r. uzyskał od Augusta III starostwo malborskie, a 1 września tego roku także funkcję ekonoma malborskiego. Przebywał głównie w Warszawie, Malborku i Gdańsku. Był jednym z wykonawców polityki dworu królewskiego wobec Prus Królewskich polegającej na niedopuszczaniu do zawiązania tamtejszych sejmików generalnych. W 1746 r. został powołany w skład komisji królewskiej, której zadaniem był nadzór nad przebudową tzw. szpicy mątowskiej, rozdzielającej wody Wisły na Leniwkę i Nogat. 23 czerwca 1750 roku otrzymał awans na generała majora, a 23 lipca 1753 r. na generała lejtnanta. Podczas wojny siedmioletniej (1756-1766) próbował osłaniać starostwo malborskie przed przemarszami i kwaterunkami Rosjan. 7 marca 1758 r. gościł w Malborku głównodowodzącego wojsk rosyjskich gen. W. Fermora.