Nie wyszła ponownie za mąż. Imała się dorywczych prac w różnych częściach kraju, później osiadła w Seulu, gdzie pracowała jako pomoc domowa. Pod koniec lat 80. mieszkała w jednej z najuboższych dzielnic stolicy, utrzymując się z zasiłków socjalnych i dorywczych prac (np. przy uprzątaniu parków).

Aktywizm W 1990 roku utworzono koalicję koreańskich organizacji kobiecych, znaną na Zachodzie jako . Wystąpiła ona do rządu Japonii z sześcioma żądaniami, oczekując: oficjalnego przyznania przez Japonię, iż koreańskie kobiety były zmuszane do prostytucji przez japońskie siły zbrojne, wystosowania publicznych przeprosin, ujawnienia wszystkich faktów dotyczących „kobiet do towarzystwa”, budowy pomnika ku czci ofiar, wypłaty odszkodowań dla ocalałych lub ich rodzin, uwzględnienia problemu „kobiet do towarzystwa” w programach nauczania historii w japońskich szkołach. W kwietniu 1991 roku ambasada Japonii w Seulu odrzuciła wszystkie te żądania, utrzymując w swej odpowiedzi, iż nie ma jakichkolwiek dowodów, iż koreańskie kobiety były werbowane pod przymusem do pracy w wojskowych domach publicznych.