Dowiedziawszy się o japońskich zaprzeczeniach, Kim postanowiła przerwać milczenie. Wpływ na jej decyzję miał także fakt, że była osobą samotną, stąd w przeciwieństwie do wielu innych ocalałych w mniejszym stopniu musiała obawiać się reakcji otoczenia. 14 sierpnia 1991 roku jako pierwsza koreańska ocalała odpowiedziała publicznie o cierpieniach, których doznała będąc japońską niewolnicą seksualną.

Jej przykład zachęcił następne ofiary z Korei i innych państw do publicznego zabrania głosu (choć nie nastąpiło to od razu). Ona sama angażowała się odtąd w rozmaite akcje na rzecz ofiar przymusowej prostytucji. 6 grudnia 1991 roku wraz z dwiema innymi koreańskimi ocalałymi (obie zdecydowały się pozostać anonimowe) wniosła przed sądem w Tokio pozew przeciwko rządowi Japonii, domagając się wypłaty odszkodowań dla łącznie 35 ofiar i członków ich rodzin w wysokości 20 mln jenów na osobę.

Rok później wraz z innymi ocalałymi zainicjowała akcję protestacyjną, polegającą na urządzaniu w każdą środę demonstracji pod ambasadą Japonii w Seulu. Uczestniczyła w konferencjach i spotkaniach.