Morris stwierdził, że wielkie małpy człekokształtne mogłyby, jeśli zostaną przeszkolone, tworzyć dzieła, które spełniałyby ważne kryteria sztuki konwencjonalnej, takie jak radość z działania, poczucie równowagi kompozycyjnej, kontrola nad techniką, zmienność kaligraficzna i tematyczna oraz optymalna heterogeniczność wewnętrzna. Na wolności nie udokumentowano zachowań artystycznych żadnego rodzaju małp, dlatego Kongo był przypadkiem pod każdym względem niezwykłym, a jego wyjątkowość nie miała sobie równych w żadnym innym przypadku malującego zwierzęcia. Za tworzenie dzieł nie otrzymywał nagród, nabrał znacznej pewności siebie i zaradności technicznej, jasno dawał znać o zakończeniu pracy i odmawiał kontynuowania jej nawet za zachętą, wyrażał wielką dezaprobatę, gdy praca została usunięta przed ukończeniem, wydając krzyki i agresywnie gestykulując, a jego twórczość wykazuje pewną ewolucję stylistyczną na przestrzeni czasu.