Mniej więcej w tym samym czasie Julian Huxley wysłał komunikat do magazynu Nature, w którym opisał aktywność goryla w London Zoo, który co najmniej trzykrotnie kreślił na ziemi zarys własnego cienia. W tamtym czasie Huxley spekulował, że może to dać wskazówki dotyczące pochodzenia ludzkiej sztuki. W tym samym czasie niektórzy artyści zaczęli włączać zwierzęta do spektakli, twierdząc, że udział zwierząt podnosi jakość przedstawienia, wprowadzając do dyskusji koncepcję sztuki jako interakcji społecznej, która niekoniecznie opiera się na szczególnej kreatywności, ale na prostych relacje między dwoma lub większą liczbą osób. Ta otwartość przyczyniła się do zakwestionowania niektórych tradycyjnych wymagań stawianych twórczości artystycznej. W latach 70. ekolog Jim Nollman stworzył piosenki z udziałem indyków i wielorybów. W latach 80. wiele ogrodów zoologicznych i instytucji zajmujących się ochroną przyrody znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej zaangażowało się w kampanie mające na celu przekształcenie swoich zwierząt w artystów w celu gromadzenia funduszy poprzez reklamę.