Od tego czasu liczba artystów zajmujących się zwierzętami znacznie wzrosła. Pomimo bardzo słabych dowodów naukowych potwierdzających jej konceptualne poparcie oraz braku kontekstu historycznego i kulturowego począwszy od XXI wieku, legitymizacja sztuki tworzonej przez zwierzęta wzrosła i choć pozostaje to kontrowersyjne, niektóre środowiska artystyczne domagają się sformułowania estetyki nieantropocentrycznej, otwierają nowe obszary badań, wzmacniają związki estetyki z nauką i stawiają nowe pytania o funkcje sztuki i doświadczenia artystycznego. Autorzy tacy jak Winfried Menninghaus i Wolfgang Welsch wnieśli istotny wkład w estetykę ewolucyjną, znacznie poszerzając podstawy pozostawione przez Darwina. Niektóre wystawy tych dzieł w szanowanych muzeach i galeriach w różnych krajach również podważają długo zakorzenione koncepcje, argumentując, że przynajmniej niektóre gatunki zwierząt mają pewne wewnętrzne cechy, które można wyrazić w sztuce i są obdarzone szczególnymi umiejętnościami, które należy wziąć pod uwagę.