Ustawa o Inspekcji pracy (II RP) – organ administracji państwowej podległy Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej, powołany do wykonywania czynności przewidzianych w przepisach prawa o ochronie pracy, obejmujący wszystkie zakłady i przedsiębiorstwa, w których stosowana była praca najemna.

Powołanie Inspekcji Na podstawie dekretu tymczasowego o urządzeniu i działalności inspekcji pracy z 1919 r. ustanowiono inspekcję pracyDekret tymczasowy o urządzeniu i działalności inspekcji pracy. .

Inspekcja pracy pozostawała pod zarządem Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej.

Organy Inspekcji Organami inspekcji pracy były: główny inspektor pracy, inspektorzy pracy (okręgowi i obwodowi), kolegialne organy inspekcji pracy (centralne i okręgowe).

Główny Inspektor Główny Inspektor Pracy był zwierzchnikiem służbowym organów inspekcji pracy, sprawował nadzór nad ich działalnością i kierował ich czynnościami.

Główny Inspektor Pracy podlegał bezpośrednio Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej i składał mu doroczne sprawozdania z działalności inspekcji pracy.