Pekin (1629) oraz święte góry Wutai i Heng w Shanxi (1633). W ten sposób zaliczył pobyt w wielu najsłynniejszych miejscach wschodnich Chin i jego ówczesne podróże można określić jako „niezwykle konwencjonalne”.

Wyprawa na południowy zachód W 1625 zmarła jego matka, Wang Ruren. Dopóki żyła, powodowany nabożnością synowską starał się nie podejmować wędrówek, które oddalałyby go na zbyt długo od starzejącej się matki. Miał również zamawiać wiersze na jej cześć u swoich przyjaciół literatów. Po jej śmierci odbył przepisową trzyletnią żałobę i jest podawany jako przykład konfucjańskiej prawości. Gdy żadne z jego rodziców już nie żyło, kierowany chęcią wyrwania się poza granice centralnych Chin, udał się w swoją najsłynniejszą podróż, zamierzając zbadać dzikie tereny południowego zachodu i ustalić źródła Jangcy. Kiedy wyruszył w 1637, miał już pięćdziesiąt lat, zaś w domu pozostawił żonę i kilkoro dzieci.