Na początku swojej historii wagony A kursowały po większości linii bez doczep ze względu na większą pojemność niż wagony Z. W latach 1920–1921 monachijski przewoźnik przebudował 17 tramwajów podtypu A 1.1. Otrzymały one trzy okna zamiast sześciu i zostały zaklasyfikowane jako podtyp A 3.1. W ciągu następnych dziesięciu lat w 37 tramwajach podtypu A 2.2. przeprowadzono tę samą modernizację, po której otrzymały oznaczenie A 4.2. Około 1920 roku w 53 doczepach podtypu a 1.41 przebudowano wózki; po tej modernizacji doczepy oznaczono jako podtyp a 1.42. W kolejnych 23 doczepach podtypu a 1.41 zamontowano nowe wózki. Po modernizacji doczepy te oznaczono jako a 1.43. Pierwsze doczepy wycofano z eksploatacji w latach 1910–1911 z powodu uszkodzeń wózków i długiego czasu eksploatacji; zostały one zastąpione doczepami typu c 1.26. W latach 1926–1928 wszystkie doczepy podtypów a 1.43 oraz większość a 1.41 i a 1.42 wycofano z ruchu. Ostatnie doczepy zakończyły eksploatację w 1932 r. Na ich miejsce wprowadzono doczepy typów c-, e- i f.