W 1960 roku wszystkie tramwaje serii A zostały wycofane. Wagon A 2.2 nr 256 zachował się jako muzealny i znajduje się w muzeum MVG. W 1976 roku tramwajowi przywrócono wygląd z 1925 roku. Jego maksymalna dopuszczalna prędkość eksploatacyjna wynosi 30 km/h ze względu na brak hamulca szynowego.
Konstrukcja mały|Wnętrze wagonu nr 256 Wszystkie wagony silnikowe typu A wyprodukował Rathgeber. Każdy z nich posiadał dwa wózki Maximum produkcji Bergische Stahlindustrie, co oznaczało, że każdy wózek miał jedną oś napędową i jedną toczną. Początkowo tramwaje były napędzane dwoma silnikami o mocy 25 KM (18 kW) każdy. Wagony typu A miały zamykane platformy i hamulce pneumatyczne. Wyposażenie elektryczne pochodziło z zakładów Siemens-Schuckertwerke, Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft i Bergmann Elektrizitätswerke. Drewniane ławki umieszczono prostopadle do kierunku jazdy, jednorazowo mieściły one 22 pasażerów. Poza tym w każdym tramwaju było 18 miejsc stojących. W latach 1910–1912 tramwaje otrzymały mocniejsze silniki 45 KM. Po modernizacji liczba miejsc siedzących i stojących zwiększyła się do 24. Tramwaje podtypów A 3.1 i A 4.2, powstałe w latach 20. XX wieku w wyniku modernizacji, otrzymały zamiast oryginalnych sześciu okien trzy większe okna w stalowych ramach. W 1939 r.