zlikwidowano dwa miejsca siedzące kosztem miejsc stojących – ich liczba zwiększyła się do 32. W latach 50. XX wieku niektóre odbieraki pałąkowe zastąpiono nożycowymi. Poza tym niektóre wagony dostały nowsze silniki o jeszcze większej mocy.
Składy tzw. bliźniacze podtypu Z 4.2 miały cztery silniki o mocy 45 KM każdy. Ławki umieszczone bokiem do kierunku jazdy posiadały 44 miejsca siedzące. Dodatkowo składy mogły zabrać na pokład 36 osób na miejscach stojących.
Wagony doczepne podtypu a 1.41 powstawały od 1896 r. z wagonów tramwaju konnego wyprodukowanych przez Henry Plas z Brukseli i Rathgebera. Przebudowę przeprowadzono w Rathgeberze. Zmodernizowane wagony miały zamknięte platformy i otrzymały sprzęgi śrubowe, aby możliwe było ich połączenie z wagonami silnikowymi. Na drewnianych ławkach ustawionych bokiem do kierunku jazdy znajdowały się 24 miejsca siedzące. Po 1900 r. 23 doczepy otrzymały nowocześniejsze wózki; po przebudowie oznaczono je jako podtyp a 1.43.
Przypisy
Bibliografia 100 Jahre Münchner Straßenbahn. 1876–1976. In: Michael Schattenhofer (Hrsg.): Neue Schriftenreihe des Stadtarchivs München. 2. Auflage. Band 060. Stadtarchiv, 1976, ISSN 0541-3303, S. 226–227, 344–345. Martin Pabst: Die Münchner Tram. Bayerns Metropole und ihre Straßenbahn. In: Strassenbahn-Magazin. Bibliothek. GeraMond, München 2000, ISBN 3-932785-05-3, S. 142–144, 173.
Kategoria:Tramwaje w Monachium Kategoria:Wagony tramwajowe Rathgeber