Ostatnie doczepy podtypu b 1.43 odstawiono w 1938 roku. 13 doczep podtypu b 2.44 wycofano w 1932 i 1938 roku. Podczas II wojny światowej 20 z 49 wagonów B zostało zniszczonych w wyniku nalotów bombowych. Wśród nich były dwie doczepy b 1.43 i 18 wagonów silnikowych podtypu B 2.3. Z pozostałych 28 wagonów monachijski przewoźnik zbudował 14 tzw. składów bliźniaczych, w których połączono ze sobą dwa wagony. Jednak, podobnie jak w przypadku serii A, przebudowa nie była zbyt udana. Dlatego w 1956 roku tramwaje wycofano z ruchu. Podwozie tramwajów podtypu B 2.3 częściowo wykorzystywano do skonstruowania podwozi tramwajów typu D. Zezłomowano wszystkie tramwaje typu B oraz podwozia wykorzystane w wagonach typu D.
Konstrukcja Wszystkie wagony serii B zostały zbudowane przez Rathgebera. Wagony podtypu B 1 początkowo posiadał osie skrętne produkcji firmy Böker. Ponieważ wózki Maximum zastosowane już w serii A okazały się lepsze, w wagonach podtypu B 1.3 w latach 1909–1910 zamontowano wózki tego typu. W pojazdach seryjnych podtypu B 2.3 fabrycznie zamontowano wózki Maximum. Zewnętrznie seria B różniła się od serii A bardziej zaokrąglonym nadwoziem i czterema zamiast sześciu oknami bocznymi. Pod względem mechanicznym wagony, z wyjątkiem mocniejszych silników, były identyczne. Obydwa silniki trakcyjne miały łączną moc 36 KM.