Pisząc o książce, zauważył, że wątek sensacyjny dość szybko odchodzi na drugie miejsce, a książka staje się filozoficznym „ciągiem pozorowanych dyskusji, zamaskowanych wykładów”, gdzie „paranoidalnie konstruowana wiedza przybiera postać mnożących się bez opamiętania scenariuszy” (za powstanie i kontrolowanie Vortexu P. według różnych teorii odpowiedzialni są m.in. kosmici, demony, korporacje, naukowcy, kraje Zachodnie (CIA), komunistyczne, islamskie, a także lokalne władze i ich przeciwnicy – partyzanci).

Według Dariusza Brzostka piszącego 2021 r. w Przeglądzie Kulturoznawczym, książka zawiera najbardziej szczegółowy futurystyczny opis Afryki w polskiej literaturze fantastycznej epoki PRL-u (zob. afrofuturyzm). Przedstawiony w powieści kraj jest w znacznej mierze inspirowany Republiką Południowej Afryki – jest opisany jako technologicznie zaawansowany, ale rasistowski, zdominowany przez białych, wykorzystujących lokalną czarną ludność (zob. apartheid). Książka krytykuje kolonializm, „nadzieję dla Afryki” przynoszą jednak czynniki zewnętrzne – tajemniczy wir, a także aktywiści z ruchów antykolonialnych i europejskich krajów socjalistyczno-komunistycznych.