Performance oglądało 250 osób, w tym gubernator stanu Nowy Jork a zarazem prezes MoMA Nelson Rockefeller.
W literaturze dzieło nazywane jest asamblażem, instalacją albo rzeźbą kinetyczną. Samozniszczenie rzeźby niesie w sobie istotny element performatywny. Sam artysta określił swoją pracę słowami: To maszyna... to rzeźba, to obraz... to piosenka, to akompaniator, to poeta, to deklaracja - ta maszyna to sytuacja.
Kontekst Jean Tinguely reprezentował ruch artystyczny zwany nowym realizmem, który zawiązał się oficjalnie 27 października 1960 roku. Tego samego dnia ruch się rozwiązał, ale powiązani z nim artyści realizowali jego założenia. Nowi realiści nawiązywali w swojej sztuce do przedwojennej awangardy. Byli porównywani z neodadaistami. Kiedy Jean Tinguely przyjechał do Nowego Jorku, zwrócił się o pomoc przy tworzeniu instalacji do Marcela Duchampa, pioniera awangardy z drugiej dekady XX wieku, z którym poznał się już wcześniej w Paryżu. Duchamp wraz z żoną Teeny byli także świadkami samozgłady Symulakrum katastrofy.