Teatralność była istotnym elementem sztuki nowych realistów. Pozornie dopasowywali się oni do zastanej estetyki społeczeństwa konsumpcyjnego, w której sztuczne kreowanie potrzeby i zachowania odgrywają coraz większą rolę. Na głębszym poziomie można interpretować twórczość ruchu jako ironiczną krytykę konsumpcjonizmu. Jego ważnym dokonaniem była też zmiana odbioru muzeum jako miejsca prezentowania sztuki. Dotychczas dzieła były prezentowane w muzeach w sposób neutralny, pozwalając się podziwiać widzom. Instalacje takie jak W hołdzie dla Nowego Jorku angażowały odbiorcę w doświadczanie sztuki, wymuszały wręcz interakcję z nią. Inni paryscy artyści tego okresu wyszli ze swoją twórczością na ulice Paryża (por. Mur z beczek. Żelazna kurtyna aut. Christo i Jeanne-Claude).
Billy Klüver, inżynier z Bell Labs asystujący przy tworzeniu instalacji przedstawił jej własną interpretację w eseju opublikowanym tydzień po jej samozagładzie. Według niego, pokaz Tinguely'ego wyrażał mijającą chwilę. W szerszym kontekście jest to moment naszej historii, kiedy przemija epoka maszyn a rozkwita era atomowa.