La serva padrona Pergolesiego z 1733, która powstała jako komiczne intermezzo do innej opery tego kompozytora, a z czasem nabrała znaczenia jako opera kameralna ze względu na krótki czas trwania (45 minut) i to, że zawiera tylko trzy postacie.
XX wiek Na początku XX wieku kompozytorzy zaczęli określać swoje kompozycje jako opera kameralna – wśród przykładów są Gustava Holsta z 1908/1909, czy kompozycja Georges’a Migot, który swoją operę Le Rossignol en amour z 1926 określił explicite jako opéra de chambre.
Inne dzieła z początku XX wieku, które mogą być traktowane jako opera kameralna – utwory Igora Strawińskiego z 1918, w której brakuje partii śpiewu, ale był to pierwszy podróżujący teatr kameralny, skonstruowany tak, aby można było go przewieźć z kilkoma członkami orkiestry i kilkoma wykonawcami oraz z 2016. Do pierwszych znaczących dzieł kameralnych zalicza się Ariadne auf Naxos Richarda Straussa w wersji z 1912, w jednym akcie i prologu, z zaledwie czterema postaciami. W 1926 roku Paul Hindemith stworzył w trzech aktach z udziałem zaledwie siedmiu wykonawców.