Twórczość Nienartowicz można wpisać właśnie w tę definicję, ale tylko w pewnym stopniu.

Jej portrety ukazują kobiece twarze w sposób, w jaki nigdy nie zobaczylibyśmy ich w rzeczywistości ani na fotografii. Na skórze portretowanych widoczne są najdrobniejsze niedoskonałości i indywidualne cechy poszczególnych kobiet. Tym jednak, co je wyróżnia i (paradoksalnie) sprawia, że bliżej im do realności, są fragmenty obrazów znanych z albumów największych arcydzieł sztuki.

„Sąd Ostateczny” (stworzony między 1467 a 1471 rokiem) Hansa Memlinga, „Ogród rozkoszy ziemskich” (ok. 1500) Hieronima Boscha, „Głowa Meduzy” (1598) Caravaggia czy „Sąd Ostateczny” (1534 – 1541) z Kaplicy Sykstyńskiej autorstwa Michała Anioła. To tylko niektóre z dzieł, po które sięga Nienartowicz. Najbardziej zmysłowe i prawdopodobnie najbardziej obrazoburcze repliki artystka umieszcza na plecach namalowanych przez siebie kobiet.

To portrety przewrotne, w których przedmiotem zainteresowania nie jest twarz, ale pięknie upięte włosy, delikatny zarys profilu, smukła szyja i odsłonięte plecy.