To właśnie na nich artystka umieszcza wypracowane reprodukcje – tatuaże z jednej strony niezwykle precyzyjnie oddające znane dzieła, a z drugiej zniekształcające je na potrzeby reprezentacji.
Historia tatuażu i jego społecznej percepcji w kulturze europejskiej związana jest z wieloma stereotypami. Margot Miffin w książce „Bodies of subversion” pisze, że w XIX wieku kobiety postrzegały tatuowanie swoich ciał jako akt emancypacji – uwolnienia się z jarzma gorsetu. Obecnie tatuaże weszły do mainstreamu i nierzadko stanowią część eleganckich sukien haute couture. Na obrazach Nienartowicz mają one w sobie jednak coś niepokojącego, może nawet grzesznego.
Być może jest to związane z połączeniem zmysłowości kobiecego ciała z religijną treścią reprodukowanych dzieł. A może to współczesne memento mori ubrane w płaszczyk wypracowanego realizmu. To obrazy metafory, które symulują rzeczywistość i czynią ją czymś więcej niż samą rzeczywistością.”
- Magdalena Zięba-Grodzka, Dziewczyna z tatuażem w LABEL Magazine nr 44 wrzesień-październik 2020,