Neurocysticerkoza () – pasożytnicza choroba odzwierzęca ośrodkowego układu nerwowego (OUN), wywoływana przez larwę tasiemca uzbrojonego (Taenia solium) – wągra (cysticerkus, łac. cysticercus). Neurocysticerkoza najczęściej występuje u osób w wieku 30–50 lat.

Około 20% przypadków neurocysticerkozy stanowi wągrzyca oka (), w której wągry zasiedlają najczęściej tkankę podsiatkówkową, ciało szkliste oraz przednią część oka. Ten rodzaj cysticerkozy objawia się zmianami zapalnymi (np. zapalenie tęczówki) i uciskowymi, powodującymi ból wewnątrzgałkowy, błyski światła, upośledzenie widzenia, a w skrajnych przypadkach nawet utratę wzroku.

thumb|left|Cykl życiowy tasiemca uzbrojonego (Taenia solium) Żywicielem pośrednim tasiemca uzbrojonego jest przeważnie świnia domowa, choć może być nim również dzik, niedźwiedź brunatny oraz niektóre małpy wąskonose i szerokonose. Zakażenie następuje drogą pokarmową, poprzez spożycie zakażonej wieprzowiny (lub mięsa innego zwierzęcia). Do ludzkiego mózgowia może jednorazowo przedostać się 1–2000 wągrów (czasem nawet więcej), które lokalizują się głównie w korze mózgu (najczęściej w płatach czołowych i skroniowych oraz wzdłuż tętnicy środkowej mózgu). W mniejszych ilościach wągry zasiedlają także opony mózgowo-rdzeniowe i układ komorowy, a niekiedy również pień mózgu.