W sporządzonym 12 października 1945 kwestionariuszu dla Sądu grodzkiego w Płońsku wójt gminy Strożęcin, Mieczysław Nowakowski, wskazał, że w obozie zmarło ośmiu osadzonych. Więźniowie byli zatrudnieni przy budowie drogi z Lutomierzyna do Raciąża. Zamordowanych lub zmarłych z wyczerpania, jak również z powodu obecnych w obozie chorób zakaźnych grzebano tak wewnątrz, jak i na zewnątrz (początkowo na lokalnym cmentarzu, potem, od czasu rządów komendanta Maja, w obozie). Po likwidacji obozu (grudzień 1943) część osób zwolniono, a część przewieziono do niemieckich obozów w innych miejscach.
Komendanci i strażnicy Pierwszym komendantem był Gustaw Scheibel (volksdeutsch z Pluskocina). Drugim, od lutego do około 20 września 1941, był nieznany z imienia Maj. Trzecim i ostatnim mianowano Ferdynanda Reinerta, kolejnego volksdeutscha, tym razem wywodzącego się z Mystkowa. Znane są też nazwiska obozowych strażników: Alfred Reinert, Telker, bracia Kellbertz i Bobkowski (oprócz Reinerta z Łaszewa), Bergau (Raciąż), Otto Liick, Adolf Gimpel (Dzierżążnia), Edward Kowalewski (Płońsk), Strelau (Siemiątkowao Koziebrodzkie), Steinegel (Brzeźce), Maletz, Wagner, Radtke (Mystkowo), Hartwig, Muller, Koper, Hinz oraz Lidtke. Wszyscy oni byli volksdeutschami lub kolonistami niemieckimi.