Od 1907 tworzył głównie w języku jidysz, przeniósł się także do Wilna. W 1908 roku, wraz z Abrahamem Weiterem i Szemarją Gorelikiem, był współzałożycielem jidyszowego czasopisma „Literarisze Monatszriftn”, będącego pierwszym modernistycznym czasopismem literackim w tym języku. Należał do zwolenników zorganizowanej w 1908 roku konferencji w Czerniowcach. W 1909 roku opuścił Wilno, przez pewien czas studiował w Berlinie, a następnie udał się do Szwajcarii, gdzie podjął studia filozoficzne na Uniwersytecie w Bernie.

W 1913 roku powrócił do Wilna, gdzie został redaktorem czasopisma „Di Jidisze Wełt”, później wydawał także pismo „Der Pinkes. Jorbuch far der geszichte fun der judiszer literatur un szprach, far folklor, kritik un bibliografie”. Był także wydawcą książek Zalmana Rajzena. Podczas I wojny światowej przebywał w Petersburgu, był wówczas skonfliktowany z modernistami o kryteria oceny literatury. W 1917 roku przeniósł się do Moskwy, gdzie wydawał tygodnik „Kultur un Bildung”, następnie znów udał się do Wilna, gdzie wydawał miesięcznik „Di Naje Wełt” oraz pismo „Di Woch”.