Tuż przed powstaniem warszawskim wyjechała na urlop do Mielca. Po zakończeniu działań wojennych objęła Ministerstwie Oświaty stanowisko wizytatorki Biura Ziem Odzyskanych. W 1947 r. zamieszkała w Opolu na stałe. Zorganizowała tu Liceum Repolonizacyjne dla polskiej ludności przesiedlanej z Kresów. Po jego zamknięciu w 1951 r. uruchomiła w Opolu Liceum Korespondencyjne, gdzie była dyrektorem do przejścia na emeryturę w 1959 r. W tym samym roku objęła kierownictwo nad Studium Języków Obcych w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu.
Była autorką książek Z dziejów polskiego ruchu kobiecego na Górnym Śląsku w latach 1900–1907 (1969) oraz Z dziejów tajnej oświaty polskiej na Śląsku Opolskim w latach II wojny światowej (1973).
W 1968 r. została uhonorowana Odznaką Honorową „Zasłużonemu Opolszczyźnie”Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu, nr 5, poz. 47, z 7 czerwca 1968, s. 3.. W 1983 r. za swą działalność otrzymała Nagrodę im. Karola Miarki.
Zmarła 3 lutego 1987 r., pochowana w Alei Zasłużonych na cmentarzu komunalnym w Półwsi (kwatera 9S-4-34)Wyszukiwarka grobów Cmentarze komunalne w Opolu.
Upamiętnienie Jedna z ulic w Opolu-Półwsi otrzymała jej imięUlica Stefanii Mazurek w Opolu w Targeo.