Włoski myśliciel uznając racjonalizm za źródło upadku tradycji zrównuje ze sobą wszystkie nurty się na rozum powołujące, a wedle innych interpretacji historiozoficznych – radykalnie różnych względem siebie, np. platonizm, chrześcijaństwo, liberalizm, demokrację, faszyzm (w wydaniu Benito Mussoliniego; Evola sam siebie określał mianem „superfaszysty”) i bolszewizm.
Evola wyodrębnia trzy kategorie, w ramach których dokonuje podziałów np. ludów czy kultów religijnych – solarność (w odwołaniu do Słońca, z którym Evola utożsamia wojowniczość, rycerskość, witalność i inne cechy w większości pozytywne), chtoniczność (w odwołaniu do ziemi i śmierci – za ludy chtoniczne, niższe od solarnych, Evola uważa wszystkie ludy semickie na czele z Żydami) i lunarność (w odwołaniu do Księżyca; lunarność Evola utożsamia z kobiecością).
Rasizm
W połowie lat 30 zainteresował się tematyką rasową, ujmując jednak tę problematykę zupełnie odmiennie od materialistycznego rasizmu nazistów, co przyznaje historyk pochodzenia żydowskiego Renzo De Felice, podkreślający, iż Evola odrzucałRenzo De Felice, Storia degli Ebrei italiani sotto il fascismo, Torino 1961