Ewa Czerwionko-Przybyszewska pseud. „Ewa I” (ur. 15 września 1918 w Krakowie, zm. 27 lutego 1999 w Warszawie) – lekarz pediatra, żołnierz Armii Krajowej, dama Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Córka Wincentego Podgórskiego i Jadwigi z domu Jarosz, miała dwóch braci. W 1937 r. zdała egzamin maturalny w Żeńskim Gimnazjum Humanistycznym w Bydgoszczy. Po maturze rozpoczęła studia na Wydziale Leśno-Rolniczym Uniwersytetu Poznańskiego, rok później przeniosła się na medycynę.
Wybuch II wojny światowej przerwał jej naukę. Jej ojciec, jako polski działacz przedwojenny, został rozstrzelany przez Niemców. Ona sama przeniosła się do konserwatorium muzycznego, zaangażowała się w tajne nauczanie. W 1942 r. przedostała się do Generalnego Gubernatorstwa aby wznosić przerwane studia medyczne w „Szkole Zaorskiego” w Warszawie. Nadal brała udział w tajnym nauczaniu, dodatkowo przygotowywała fałszywe dokumenty tożsamości dla Polaków i Żydów. Związała się z Socjalistyczną Organizacją Bojową, dla której przewoziła materiały służące do produkcji broni. Jako przedwojenna członkini Przysposobienia Wojskowego Kobiet została w 1944 r. zaprzysiężona jako żołnierz podziemia i przyjęła pseudonim „Ewa I”.