Weszła w skład patrolu sanitarnego Wojskowej Służby Kobiet w Obwodzie Praga Armii Krajowej.

Po wybuchu powstania warszawskiego służyła jako sanitariuszka w 3 kompanii I batalionu Pułku „Baszta”. Podczas opiekowania się rannymi powstańcami poznała ppor. Wojciecha Czerwionko-Przybyszewskiego, z którym zawarła cywilny związek małżeński. 27 września wyszła z grupą cywilów z Warszawy, trafiła do obozu przejściowego Dulag 121 Pruszków. Udało się jej zbiec i ukryć w Niedźwiedziu. Tu, 28 października, zawarła ślub kościelny.

Po zakończeniu działań wojennych przeniosła się z mężem do Krakowa. Ukończyła studia medyczne, w 1947 r. została zatrudniona jako internista w Gryfowie Śląskim. W 1949 r. przeniosła się do Giżycka, gdzie objęła stanowisko ordynatora oddziałów dziecięcych i powiatowego inspektora pediatrii. W 1952 r. uzyskała II stopień specjalizacji w zakresie pediatrii, w szpitalu w Mrągowie zorganizowała oddział dziecięcy. W kolejnych latach pracowała w Olsztynie, Morągu, Wałbrzychu, Świebodzinie, Nowej Soli oraz we Włocławku. W 1984 r. przeszła na emeryturę i zamieszkała w Warszawie. Nadal pracowała w zakresie pediatrii.

Zmarła 27 lutego 1999 r..