24 grudnia 1915 został mianowany tytularnym plutonowym, a 27 maja 1916 rzeczywistym plutonowym. 1 sierpnia 1917 został przeniesiony do Szpitala Fortecznego Nr 3 w Warszawie na stanowisko kierownika warsztatów oddziału legionowego. Od 10 października 1917 pełnił służbę w Kolumnie Sanitarnej Polskiego Korpusu Posiłkowego na stanowisku kierownika oddziału technicznego. 18 października tego roku został przeniesiony z Dowództwa Taborów do 2 pułku ułanów. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany w Száldobos. W kwietniu tego roku został wcielony do batalionu zapasowego c. i k. Pułku Piechoty Nr 20, a następnie wysłany na front włoski. 1 listopada 1918 w czasie odwrotu znad Piawy dostał się do niewoli włoskiej i pracował jako jeniec w oddziałach technicznych. Na początku marca 1919 wstąpił do Armii Polskiej we Włoszech. W polskim obozie wojskowym w La Mandria di Chivasso został przydzielony do pułku piechoty im. Zawiszy Czarnego. W kwietniu razem z pułkiem przybył do Francji. W Błękitnej Armii został wcielony do 6. kompanii 20 pułku strzelców polskich, późniejszego 144 pułku piechoty i w końcu 71 pułku piechoty. W 1919 w macierzystym pułku ukończył kurs rachunkowości i pracy biurowej. Z pułkiem przybył do Polski i w jego szeregach walczył do zakończenia wojny z bolszewikami.