Stanisław Bal (ur. 8 maja 1860 w Hurku, zm. 2 lutego 1917 we Lwowie) – polski działacz ubezpieczeniowy i społeczny.

Syn Jana i Rozalii. Ukończył gimnazjum w Przemyślu, oraz wydział filozoficzny uniwersytetu w WiedniuZdzisław Próchnicki, Stanisław Bal (1860-1917), Polski Słownik Biograficzny, t. 1, Kraków 1935, s. 299.. Podczas studiów był także słuchaczem wydziału prawa – gdzie uczęszczał m.in. na wykłady profesorów Wawrzyńca Steina i Karola Mengera. Po studiach pracował jako nauczyciel gimnazjum w Wiedniu.

Od 1890 pracował w galicyjskim Towarzystwie Wzajemnej Pomocy Oficjalistów Prywatnych, którego był w latach 1903–1904 był dyrektorem. W 1904 przekształcił go z instytucji zapomogowej w asekuracyjną co odzwierciedliła jego nowa nazwa Towarzystwo Wzajemnych Ubezpieczeń Urzędników Prywatnych, którego dyrektorem był w latach 1904–1917. Dzięki jego staraniom Towarzystwo w 1906 uzyskało od rządu austriackiego prawa zakładu emerytalnego zastępczego. W tym nowym charakterze i pod jego kierunkiem stało się w tym czasie potężną instytucją ubezpieczeniową, zrzeszającą daleko więcej pracowników umysłowych, aniżeli państwowy Zakład Pensyjny. Towarzystwo znaczną część swych funduszy rezerwowych ulokowało na rynku nieruchomości m.in.