Szykuje się Bal charytatywny, do którego Zofia przekonała Poznańskiego. Zofia na Bal zaprasza również Przybysza, nie wiedząc o tym, że zamierza on zabić Poznańskiego, rzucając bombę. Bomba jednak nie wybucha, a Przybysz całą odpowiedzialność zrzuca na Zofię. Zofia trafia do więzienia, gdzie popełnia samobójstwo, wieszając się. Przed śmiercią pisze list do Poznańskiego, tłumacząc swą niewinność. Poznański umiera, jego dusza widzi, co się dzieje z ciałem. Poznański nie chce zgodzić się z własną śmiercią. Dyskutuje z czterema żywiołami: wodą, ogniem, powietrzem i ziemią. Żywioły odpowiadają, że nigdy nie pytał ich o zdanie – a teraz on jest bezsilny. Poznański prosi Boga o litość. Akt II Łódź – sto lat później (XX/XXI wiek).
Kościelne dzwony patrzą z góry na miasto, zadają pytania o sens ludzkiego życia. Trwa proces sądowy, który ma osądzić winę lub niewinność oskarżonego. Przed Wysokim Sądem staje Prokurator o (znajomym) nazwisku Przybysz, który oskarża Dyrektora fabryki o chciwość i łapówkarstwo.