thumb|300px| Języki indoirańskie – podrodzina języków indoeuropejskich, w skład której wchodzą grupy językowe: indyjska, irańska i nuristańska. Podrodzina ta w sumie obejmuje 310 języków. Posługują się nimi ludzie na terytorium rozciągającym się od wschodniej Turcji po Bangladesz.
Podział wewnętrzny A) W skład grupy indyjskiej (zwanej też indoaryjską) wchodzi 210 języków, którymi posługuje się mniej więcej 1 miliard ludzi zamieszkujących północne i centralne obszary Półwyspu Indyjskiego. Wyróżnia się 3 okresy rozwoju tych języków: staroindoaryjski (od ok. 1500 p.n.e.) – używany jest sanskryt z dialektem wedyjskim (Indoariowie). średnioindoaryjski (od 2 połowy II tysiąclecia p.n.e.) – w użyciu są języki: pali, sauraseni, magadhi, maharasztri i główny prakryt ardhamagadhi (pół-magadhi), oraz pozostałe prakryty. nowoindoaryjski (od I tysiąclecia n.e.) – występują języki: hindi, urdu, bengalski, marathi, pendżabski, gudźarati, orija, asamski, nepalski, syngaleski, sindhi i romski.
B) Języki dardyjskie (języki kafirskie) zajmują pozycję przejściową między językami indyjskimi a irańskimi. Używane są przez niewielkie grupy etniczne w górzystych rejonach i nie wykształciły kultury pisanej z wyjątkiem kaszmirskiego.