C) Grupa języków irańskich występuje w południowo-zachodniej Azji, głównie w Iranie. W jej rozwoju wyróżnia się także 3 okresy: staroirański (od IX w. p.n.e. do IV w. p.n.e.) – reprezentują go języki: baktryjski, medyjski, awestyjski i staroperski. średnioirański (do IV w. p.n.e. do przełomu IX i X w. n.e.) – występują języki; pahlawi, partyjski, chorezmijski, sogdyjski i chotański. nowoirański (od przełomu IX i X w.) – w użyciu są języki: perski (nowoperski), tadżycki, kurdyjski, beludżi, tacki, paszto (afgański), osetyjski oraz dialekty kaspijskie i pamirskie.
Porównanie z językiem praindoeuropejskim W porównaniu z językiem praindoeuropejskim współczesne języki indoirańskie wykazują tendencję do upraszczania systemu samogłoskowego oraz fleksji. Część słownictwa indoirańskiego pochodzi z zaginionego nieindoeuropejskiego języka baktryjsko-margiańskiegohttps://web.archive.org/web/20120206073939/http://www.ejvs.laurasianacademy.com/ejvs0501/ejvs0501article.pdf. Nowożytne języki indyjskie zapożyczyły słownictwo oraz struktury gramatyczne od nieindoeuropejskich języków drawidyjskich. Z kolei języki irańskie – ze względu na islam – uległy silnemu wpływowi języka arabskiego, przejmując m.in. alfabet arabski, poszerzony o znaki reprezentujące głoski charakterystyczne dla tych języków, zwany w zmodyfikowanej wersji „perso-arabskim”.
Przypisy