Leguny w niebie (inaczej Jak się leguny dostały do nieba, Siedział św. Piotr przy bramie lub Legioniści z frontu) – polski utwór żołnierski napisany latem 1920 roku przez Adama Kowalskiego w trakcie wojny polsko-bolszewickiej. Piosenka ta ma charakter żartobliwy i miała na celu podnieść morale wśród polskich żołnierzy.

Współcześnie utwór ten w znacznej mierze zawdzięcza swoją popularność dzięki wykorzystaniu go w filmie „Jak rozpętałem drugą wojnę światową” w zmodyfikowanej wersji (leguny zostały zamienione na żołnierzy, a bolszewicy na hitlerowców).

Tekst Oryginalny (Sierpień 1920) Siedział święty Piotr przy bramie — oj rety! Czytał se komunikaty z gazety. Wtem ktoś szarpnął bramą złotą, Pyta święty klucznik: kto to? Leguny my z frontu, leguny!

Czyż nie znacie niebieskiego zwyczaju? Jak leźć można bez przepustki do raju? Znamy, znamy — lecz tu pustki, Więc nas wpuść, choć bez przepustki. Leguny my bidne, leguny

Wprzód do czyśćca iść musicie w ogonku. Tam wybielą was, jak płótno na słonku. Byliśmy już w czyśćcu, byli, Całkiem nas tam wybielili. Leguny my czyste, leguny!

Więc mi zaraz marsz do piekła sekcjami! Niepotrzebny tu ambaras mam z wami. Byliśmy już nawet w piekle, Ale tam gorąco wściekle. Leguny chcą raju, leguny!