W trakcie prac wykonawczych, którymi osobiście kierował Leopold Tlachna, architekt zdecydował się na odejście od pierwotnych założeń rysunkowych. Rezygnacja z wejścia zlokalizowanego w ściętym narożu fasady oraz uproszczenie dekoracji parteru (rezygnacja z planowanych pseudorustyk) stanowiły autonomiczną korektę twórcy projektu. Jesienią 1901 roku nieruchomości przypisano oficjalny numer porządkowy „7”. W dokumentacji jako sukcesorzy figurowali wówczas spadkobiercy Aleksandra Żymirskiego. W tym okresie w bezpośrednim sąsiedztwie budynku funkcjonował punkt obrotu surowcem drzewnym, prowadzony przez Sachne Stögera, jednak jesienią 1903 roku władze miejskie wydały administracyjny nakaz likwidacji tego przedsiębiorstwa. Kolejne istotne przekształcenia struktury architektonicznej nastąpiły w 1911 roku, kiedy to Agata Żymirska zleciła przebudowę najwyższej kondygnacji. Pracami tymi kierował Eugeniusz Ronka, modyfikując układ wnętrz poprzez wzniesienie nowych ścian działowych.

Ostatnia odnotowana w dokumentach z okresu międzywojennego ingerencja techniczna to renowacja przewodów dymowych, przeprowadzona w roku 1918.

25 kwietnia 1994 kamienica została wpisana do wojewódzkiego rejestru zabytków.