Te wzgórza towarzyszą Warcie przed miastem zarówno od wschodu, jak i od zachodu. Na wysokości obecnych ulic Dzieci Wrzesińskich i Drzymały załamują się ku północy, biegnąc dalej wzdłuż doliny, którą wyrzeźbiła Kłodawa.
Między wzgórzami a wyniesieniem stożka napływowego, od północnego wschodu, jeszcze w połowie XVII wieku przepływała jedna z odnóg Kłodawki, a równolegle do niej rozciągał się wąski, długi Staw Miedziany. Od zachodu biegły dwie równoległe odnogi rzeczki. Jedna z nich, właściwa Kłodawka, płynęła od północy przez staw (prawdopodobnie tzw. Górny) i łagodnym łukiem, okrążając Gorzów od północnego zachodu, przepływała obok Stawu Kłodawskiego, który sąsiadował z miastem. Z tego stawu wypływała druga odnoga, która równolegle z pierwszą kierowała się do Warty, wyznaczającej od południa granicę miasta. W XIII wieku poziom wód był wyższy, dlatego dzisiejsza wąska rzeczka oraz okoliczne zbiorniki wodne miały znacznie większy zasięg, co wpłynęło na rozwój i układ przestrzenny miasta.