moseleyi u wód Nowej Zelandii stwierdzono po raz pierwszy w 1968 roku na archipelagu Wysp Chatham – zaobserwowany osobnik zbudował gniazdo i był obecny tamże do 1970 roku; na Pitt Island (również archipelag Wysp Chatham) po raz kolejny zauważono osobnika w 1993 roku, prawdopodobnie to ten sam ptak był obserwowany na tym obszarze aż do 2004 roku; trzeci potwierdzony pojaw pingwina długoczubego na Nowej Zelandii miał miejsce w Wellington w 1983 roku.
Morfologia mały|lewo|Pingwin długoczuby na skałach Część źródeł uznaje ten gatunek za średniej wielkości gatunek pingwina, natomiast inne encyklopedie nazywają go raczej małym przedstawicielem tej grupy ptaków. Mimo to jest on największym przedstawicielem czubatych pingwinów (Eudyptes). Długość ciała 51–62 cm, masa ciała 2,4–4,3 kg (inne źródła mówią o 55 cm oraz 3 kg); długość skrzydła przekształconego w płetwę wynosi 19 cm. Jest to krępy pingwin. Płcie są do siebie podobne, chociaż samce są cięższe i mają większe dzioby od samic, które pozostają mniejsze.