takie okazy mają bardzo zredukowane czubki z piór, są smuklejsze i mają matowy dziób.
W obszarze swojego zasięgu występowania jest gatunkiem, którego nie da się pomylić. Jest on większy od pingwina skalnego oraz różowodziobego, natomiast rysunek na spodniej stronie skrzydła przypomina ten spotykany u pingwina szczotkoczubego (E. sclateri).
Na terenach kolonii są to hałaśliwe ptaki. Repertuar tych zwierząt obejmuje hałaśliwe i agresywne skrzeki oraz ochrypłe trąbiące odgłosy wraz z rykami. W trakcie popisów wydają głośne, zgrzytliwe szczeknięcia połączone z wrzaskliwymi rykami; towarzyszą temu machanie głową i uderzanie skrzydłami. Rodzic odszukuje młode po jego głosie, które wydaje odmienne dla siebie „cheep”. W porównaniu do pingwina skalnego, pingwin długoczuby wydaje dźwięki o niższej tonacji, są one dłuższe.
Ekologia Ptak morski, pelagiczny. Toleruje szerszy zakres temperatur niż jego krewni. Gniazduje w różnych siedliskach, od skalistych plaż po tereny porośnięte wysoką trawą. Pokarmu poszukuje z dala od brzegu. Po tym, jak pisklęta się opierzyły, dorosłe osobniki wyruszają do morza – okres ten określany jest mianem pre-moult period.