Jan Baculewski (ur. w Orenburgu, zm. 27 października 1994 w Warszawie) – polski historyk literatury i pedagog zajmujący się naukowo literaturą polską drugiej połowy XIX wieku. W latach 1956–1982 dyrektor Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie.
Życiorys Syn Andrzeja Baculewskiego, zesłańca politycznego, i Marii z Aleksandrowskich. W 1922, po śmierci ojca, zamieszkał wraz z rodziną w Warszawie. Ukończył Gimnazjum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1931), następnie w latach 1932–1937 studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Przed wybuchem wojny pracował jako nauczyciel w szkolnictwie zawodowym. W 1939 brał udział jako ochotnik w kampanii wrześniowej. W okresie okupacji niemieckiej pracował w Wydziale Oświaty i Kultury Zarządu Miejskiego w szkolnictwie zawodowym. Prowadził tajne nauczanie i kierował konspiracyjnym zespołem teatralnym szkół zawodowych na warszawskim Grochowie. Przyjmował na naukę dzieci żydowskie i starał się wyszukiwać dla nich bezpieczne noclegi. Politycznie początkowo związany z organizacją podziemną Wolność, Równość, Niepodległość, stworzoną przez PPS, w 1943 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej.