W szeregach tego oddziału, w stopniu sztabskapitana, walczył na froncie wschodnim I wojny światowej. Wyróżnił się 21 września 1914 w walce nad rzeką Szyrwinta za co później został uhonorowany Bronią Świętego Jerzego i awansował na kapitana. W październiku tego roku został kontuzjowany. 3 lutego 1915 w Puszczy Augustowskiej pod wsią Macharce został ciężko ranny, a pięć dni później dostał się do niewoli niemieckiej (627 żołnierzy poległych w czasie walk spoczywa na cmentarzu wojennym w Macharcach). W 1918, po zwolnieniu z niewoli, wrócił do Wilna.
Od 1 listopada 1918 działał w Samoobronie Wileńskiej. 5 stycznia 1919 wstąpił do formujacego się pułku strzelców wileńskich, w którym objął dowództwo 3. kompanii. W marcu 1919 na jej czele wyruszył na front przeciwko bolszewikom. W drugiej połowie tego roku z rozkazu generała Stanisława Szeptyckiego objął dowództwo batalionu zapasowego mińskiego pułku strzelców, a po jego rozformowaniu został przydzielony na stanowisko zastępcy dowódcy 86 pułku piechoty. Następnie został przeniesiony na takie samo stanowisko do 85 pułku piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 147. lokatą w korpusie oficerów piechoty.