W lipcu tego roku, po ukończeniu kursu dowódców batalionów w Rembertowie, został przeniesiony do 66 pułku piechoty w Chełmnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W marcu 1927 został przeniesiony do 28 pułku piechoty w Łodzi na stanowisko dowódcy pułku. 1 stycznia 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień pułkownika w korpusie oficerów piechoty i 7. lokatą. W tym samym roku ukończył kurs dowódców pułków w Rembertowie. W lutym 1929 został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku na stanowisko dowódcy pułku. Z dniem 28 lutego 1930 został przeniesiony w stan spoczynku.
W czerwcu 1933 był zatrudniony w Kasie Chorych w Wilnie, w charakterze pracownika umysłowego. W tym czasie w Postawach z ramienia Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny pełnił funkcję dowódcy batalionu rezerwowego. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. Zmarł 3 maja 1936.
Był żonaty ze Stanisławą z Palaczyńskich (1906–1986), z którą miał córkę Reginę (ur.