W 1622 Cosimo de Torres napisał, że Ruś Czarna znajduje się między Litwą i Wołyniem z Pińskiem, Nowogródkiem i Owruczem.

Dopiero od XVIII wieku Czarna Ruś jako teren na górnym Poniemniu (a więc nad Niemnem), została wzmiankowana w Lexykonie Geograficznym z 1766 roku autorstwa bazylianina Hilariona Karpińskiego jako teren z Nowogródkiem i Mińskiem i później w XIX wieku związek nazwy Czarna Ruś z tym terytorium zaczął być coraz popularniejszy w publicystyce, jednak nie przyjął się powszechnie wśród mieszkańców.

Historia Ruś Czarna wchodziła w skład Rusi Kijowskiej do 1084, potem istniała jako jej księstwo zależne. Na początku XIII wieku przeszła pod zwierzchnictwo księstwa połockiego. W 1239 została zhołdowana przez Mendoga. Około 1241 najechana i zniszczona przez mongolskie wojska Batu-chana. W latach 1254–1258 należała do domeny Lwa Daniłowicza. Od 1258 stała się ponownie przedmiotem litewskiej ekspansji, Do Litwy na stałe przyłączył ją książę Giedymin, co ostatecznie potwierdzono w 1441. Po zawarciu unii lubelskiej znalazła się w składzie Rzeczypospolitej Obojga Narodów w ramach Wielkiego Księstwa Litewskiego. Podczas IV wojny moskiewskiej została zdewastowana przez wojska rosyjskie pod dowództwem Aleksego Trubeckiego w 1655.