Nieprecyzyjne sformułowania traktatu golestańskiego, przyczyniające się do ciągłych napięć na nowej rosyjsko-irańskiej granicy, doprowadziły w 1826 do wybuchu kolejnej wojny, która zakończyła się dwa lata później po zdobyciu przez generała Iwana Paskiewicza Tebrizu. W traktacie torkmanczajskim Iran nie tylko zrzekał się kolejnych terytoriów, tj. chanatów Erewanu i Nachczewanu, ale przyznał Rosji także tzw. prawo kapitulacji, tj. immunitet dla jej poddanych i eksterytorialność nabywanych przez nich nieruchomości, „co kolidowało z perską suwerennością i stało się modelem dla innych europejskich potęg żądających tego samego przywileju”.
W tym czasie Iran stoczył także krótką wojnę z Imperium Osmańskim (1821–1823), podsycaną przez Rosję, kończący ją traktat erzerumski potwierdzał jednak powrót do status quo ante bellum. Przegrane wojny z Rosją doprowadziły do pierwszych prób reform na wzór zachodni, w szczególności w armii, w czym przodował następca tronu Fath Alego, Abbas Mirza, nie dały one jednak znaczących rezultatów. Wystawny dwór Fath Alego bardzo kontrastował ze spartańskim stylem życia jego poprzednika.