Organizacja Syjonistyczna sprzeciwiła się również zaproponowanemu w 1933 roku przez Ze’ewa Żabotyńskiego planowi ewakuacji Żydów polskich, gdyż zakładałby on napływ przedstawicieli klasy średniej do Palestyny, co kłóciło się z wizją społeczeństwa robotniczego. mały|221x221px|Chaim Arlosoroff (1933) Spór pomiędzy rewizjonistami a socjalistami został zaogniony przez negocjacje nad porozumieniem Ha-Awara prowadzonymi w 1933 roku pomiędzy Agencją Żydowską, niemieckimi syjonistami a Niemcami. Założeniem umowy miało być umożliwienie niemieckim Żydom emigracji do Palestyny w zamian za zakup niemieckich produktów przez Jiszuw za lokalną walutę (funt palestyński). Negocjacje te zostały uznane przez rewizjonistów za zdradę i wyłamanie się z antyniemieckiego bojkotu, silnie wspieranego m.in. przez polskich Żydów. Dodatkowo Jiszuw oskarżany był o to, iż kapitał, który miałby napłynąć do Palestyny z III Rzeszy, byłby wykorzystany na cele partyjne i związkowe. W rzeczywistości chciano go przeznaczyć na ustabilizowanie sytuacji gospodarczej Palestyny. Upublicznienie informacji na temat rozmów przyczyniło się do powszechnej krytyki przywództwa syjonistycznego i Agencji Żydowskiej, w tym samego Arlosoroffa jako promującego porozumienie, w prasie rewizjonistycznej.