Wrocław, 1591–1592 W 1591 szewc ze Starego Miasta we Wrocławiu podciął sobie żyły. Jego żona ukryła ten fakt w celu uniknięcia hańby, utrzymując że mąż padł ofiarą napadu. Dzięki temu pochowała samobójcę w „godny sposób” 22 września 1591. Trzy dni później szewc miał ukazać się pod postacią ducha, chodząc po domach i budząc ludzi leżących w łóżkach. Dusił ich tak, że rano widoczne były na ciele ślady jego palców. Z czasem duch zaczął pojawiać się również za dnia, przewracając stoły i krzesła. Wysiadywał także przed bramą cmentarza i napadał przechodzących ludzi, dusząc i bijąc ich do nieprzytomności. Ukazywał się on z krwawiącą raną na szyi. Rada Miejska nakazała odkopać zwłoki. Gdy dokonano tego 18 kwietnia 1592, ciało miało wyglądać tak samo świeżo jak w dniu pogrzebu. Dzień później pochowano zwłoki szewca powtórnie, tym razem w „niegodnym” miejscu, co jednak nie powstrzymało upiora przed pokazywaniem się. 7 maja 1592 zwłoki ekshumowano, a następnie ucięto im głowę, ręce i nogi oraz rozpruto plecy. Wydobyto przez nie serce, które miało wyglądać nadal świeżo.