Matthias Kramer (ur. 1640 w Kolonii, zm. 1729 (?) w Erlangen) – niemiecki gramatyk, leksykograf, pedagog, dydaktyk języków w okresie baroku. Związany głównie z Norymbergą.

Życiorys Urodził się w Kolonii, tam uczęszczał do szkoły. Po ukończeniu studiów teologii i filologii został kaznodzieją kościoła ewangelicko-reformowanego. Około 1660 roku wyjechał do Wiednia, gdzie przebywał w pustelniczym klasztorze kamedułów na górze Kahlenberg. Od mnichów włoskich nauczył się tam podstaw języka włoskiego. Znajomość tego języka pogłębiał później podczas swoich podróży do Włoch. Poznał też inne języki: niderlandzki, francuski, hiszpański. Zniechęcony działaniami kontrreformacji, opuścił zakon i w Strasburgu przeszedł na luteranizm. W 1670 roku w Norymberdze ożenił się z Austriaczką Barbarą Maschperger. Małżeństwo doczekało się sześciorga dzieci, a jeden z synów Johann Matthias Kramer poszedł w ślady ojca i został nauczycielem języków, m.in. w Hamburgu i Getyndze, a w 1755 założył szkołę językową w Filadelfii. Matthiasowi Kramerowi (seniorowi) nie udało się wejść do elity miejskiej Norymbergi, musiał zadowolić się niższym statusem społecznym. Wreszcie w 1682 roku na uniwersytecie w Heidelbergu otrzymał dosyć prestiżowe stanowisko mistrza (znawcy) języków (Universitätssprachmeister).