W 1689 w czasie działań wojennych wojska francuskie zniszczyły archiwum uniwersyteckie w Heidelbergu, wskutek czego nie zachowały się akta dotyczące jego pracy na uniwersytecie. Wrócił do Norymbergi, gdzie przez 13 lat był niezależnym „Sprachmeister”. To samo stanowisko otrzymał w 1698 na uniwersytecie norymberskim w Altdorf, jednak prawdopodobnie nie prowadził tam zajęć dydaktycznych. W 1702 przeniósł się z rodziną do Regensburga, gdzie zajmował się wychowaniem trojga dzieci tajnego radcy państwowego. W roku 1710 jako 70-latek wrócił do Norymbergi do poprzedniego zawodu. W 1712 z inspiracji pruskiego poety dworskiego i ekonomisty Paula Jacoba Marpergera został korespondencyjnym członkiem Królewsko Pruskiego Towarzystwa Nauk, a sam Marperger został jego uczniem. Mimo to Kramer miał nadal problemy bytowe, zarabiał na życie dając lekcje języków. W roku 1726 już w bardzo zaawansowanym wieku dostał etat mistrza języków (Sprachmeister) na akademii rycerskiej w Erlangen, ale nie udzielał się już jako aktywny pedagog. Zmarł trzy lata późniejHelmut Glück: Matthias Kramer als Grammatiker und Lexikograph, [w:] Mark Häberlein, Helmut Glück (red.), Ein Nürnberger Sprachmeister der Barockzeit mit gesamteuropäischer Wirkung. Bamberg: University of Bamberg Press, 2019, s. 17–21.