związek zgody).
Podobnym zjawiskiem są spotykane między innymi w językach bantu klasy nominalne.
Rodzaj w językach indoeuropejskich W językach indoeuropejskich rodzaj jest skojarzony z płcią. Pierwotnie powstały w nich trzy rodzaje: rodzaj męski rodzaj żeński rodzaj nijaki.
Takie rodzaje istnieją np. w łacinie.
Natomiast m.in. w wywodzących się z łaciny językach romańskich (takich jak francuski, hiszpański, portugalski czy włoski), a także w językach celtyckich i bałtyckich, zanikł rodzaj nijaki. W związku z tym wyróżnia się w nich dwa rodzaje: rodzaj męski rodzaj żeński. W językach romańskich sytuację komplikuje nieco istnienie rzeczowników, które mają „zmienny” rodzaj (tzw. genus alternans) – w liczbie pojedynczej zachowują się jak rzeczowniki rodzaju męskiego, zaś w liczbie mnogiej jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego. W języku włoskim jest ich niewiele, natomiast w języku rumuńskim stanowią bardzo liczną i otwartą grupę, którą zwykle opisuje się jako trzeci rodzaj.
W językach słowiańskich sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana, ponieważ typowy dla języków indoeuropejskich rodzaj gramatyczny skojarzony z płcią jest powiązany z gramatyczną kategorią żywotności lub gramatyczną kategorią osobowości.