Rzeczowniki rodzaju męskiego dzielą się na grupy zgodnie z ich żywotnością lub osobowością.
W niektórych językach germańskich, m.in. w holenderskiej odmianie niderlandzkiego, szwedzkim i duńskim przeciwstawia się rodzaj nijaki i utrum (inaczej rodzaj wspólny, męsko-żeński, nienijaki lub ogólny).
Rodzaj rzeczownika w języku polskim thumb|400px|Rodzaj gramatyczny polskich nazw krajów.
W języku polskim znaczenie ma zarówno żywotność, jak i osobowość. Rzeczowniki żywotne to z reguły te, które oznaczają istoty żywe, pozostałe są nieżywotne. Rzeczowniki osobowe to z reguły te, które oznaczają osoby, pozostałe są nieosobowe. Zdarzają się jednak wyjątki od tych reguł. Wszystkie rzeczowniki osobowe są również żywotne.
W języku polskim wyróżnia się pięć rodzajów. Podział ten został zaproponowany w 1956 roku przez Witolda Mańczaka: rodzaj męskoosobowy (zwany także mężczyźnianym), czyli widzę tego ucznia, tych uczniów rodzaj męski żywotny nieosobowy (zwany także męskozwierzęcym), czyli widzę tego psa, te psy rodzaj męski nieżywotny (zwany także męskorzeczowym), czyli widzę ten kapelusz, te kapelusze rodzaj żeński, czyli widzę tę uczennicę/książkę, te uczennice/książki) rodzaj nijaki, czyli widzę to dziecko/krzesło, te dzieci/krzesła