Ludmilla Siim (ur. 20 listopada 1938 w Ałmaty) – estońsko-fińska malarka.
Życiorys Jej rodzina ze strony ojca pochodziła z Ukrainy, matki – z Estonii. Rodzice poznali się podczas pracy w ogrodzie botanicznym (matka księgowa i ojciec kowal) i pobrali w Ałmaty. W 1945 przenieśli się do Tartu.
W latach 1946–1953 uczyła się w szkole średniej w Tartu. W 1958 ukończyła Szkołę Artystyczną w Tartu, a w 1965 Państwowy Instytut Sztuki Estońskiej SRR na kierunku malarstwo. W latach 1965–1969 była nauczycielką plastyki w 46. Liceum Ogólnokształcącym w Tallinie. Od końca lat 60. XX wieku pracowała jako niezależna artystka i zyskała szersze uznanie, uczestnicząc w lokalnych i ogólnokrajowych wystawach.
Na pierwszy okres jej twórczości wpływał pop-art, hiperrealizm i surrealizm. Centralne miejsce w jej obrazach z tego okresu zajmuje osoba i przestrzeń: postacie wysuwają się na pierwszy plan, a przestrzeń za nimi zdaje się ciągnąć bez końca. Przedstawiała krajobraz miejski i środowisko zindustrailizowane. W latach 70. XX wieku sportretowała kilka postaci świata artystycznego Estonii (Juhan Viiding, Andres Ehina, Mati Unt, Jaak Kangilaski i Andres Tolts).