Za arcydzieło okresu estońskiego Siimu uznaje się obraz „Żółte światło” (1974, Estońskie Muzeum Sztuki), przedstawienie artystki jubilerki Kaie Partsi z synem jako Madonny z dzieckiem.
W 1977 na stałe wyjechała do Finlandii. Została wówczas umieszczona na liście artystów zakazanych w ZSRR. Wróciła do Estonii ze swoimi pracami po uzyskaniu niepodległości. Do Estońskiego Związku Malarzy przywrócono ją w 2005.
W Finlandii malarstwo figuratywne nie było już popularne, musiała więc dopasować się do nowej rzeczywistości, do minimalizmu. W latach 1977–1986 przyjmowała zamówienia na portrety, co pozwoliło się jej utrzymać. W tym okresie często malowała przestrzenie geometryczne i wątki z mitologii greckiej. W latach 90. XX wieku zaczęła eksperymentować z użyciem plexi.
W latach 1989–2003 Siim była instruktorką w centrum kursów dla dorosłych Helsińskiego Związku Artystów. W latach 1992–2000 uczyła plastyki w Centrum Dziennym Munkkiniem. W latach 1996–2020 pracowała jako nauczycielka plastyki w Fińskim Ośrodku Emerytalnym.
W 1992 została przyjęta do komisji wystawienniczej Helsińskiego Związku Artystów. Była jego członkinią do 2000.